I’ve Been Published In ‘The Cadaverine’ Magazine!

It is a great honor for me to announce that one of my poems has been published in The Cadaverine Magazine.

My poem Observation was published on Monday, 23rd June, 2014.

I am excited, thrilled and genuinely happy to be able to share this with you!

Here’s the Poem.

Thank you, The Cadaverine!

Coffee-drinking on a bench, in a Sunny Morning

Spring has come.

At last.

I had a cup of sweet coffee that I had made at home. I sat on the sidewalk bench in front of my building and watched the world go by.

One of life’s little pleasures, little things that keep me happy and inspired.

Not caring if anyone’s staring at my favorite mug.

Coffee on a sunny morning.



Coffee in a sunny morning

Coffee in a Sunny Morning


“Where I create, there I am true.” – Rainer Maria Rilke

On Writing…

I witness the being of an inwardly present, essentially sentient longing to overflow the paper with emotions. It stays, the longing. It does not leave, it does not fade away, it does not wane, it does not wilt. It stands tall and waits. It waits to be called by its name – GIFT. It waits to be given meaning and paid attention. Predestination to which I am tied with a rope as thick as the sunbelt. Not to respire is to inspire. To it her reign in full crystalline shine.

When asked “How do you write?”, I cannot give an answer precise enough because to me, it is an equivalence between breathing to give life to body and writing to give life to soul.


Rainer Maria Rilke

“Where I create, there I am true.” – Rainer Maria Rilke


Amber Sun / Амберно сонце

Amber Sun

One cannot cherish the amber sun while being blinded by the misty fog of one’s mind. It might be a subtle transition from sanity to ineffably malign existence; or, it might, in the words of a bard, be – inspiration.

That which is a hue of hope for the perceptive is for the grassroots a mere winter phenomenon, if so.

Under that same amber sun, once lived a little lady with a yellow hat. It gave her shadow, but the kind that made her wonder where it came from, for it was certainly not from the hat.

Many winters have nestled, but not until one bleak night did the little lady ask herself: why am I un-same? It was а time of destitution; a time of solitude; a time never-ending with the sentiment flickering: better times will come.

But they never do.

Once in 25 years, in the blueness of late hours, a sunup amber sun with sunbeams of another land’s dreams rises.

When the little lady with the yellow hat stopped to see into the sun, she was not blinded, for greenish eyes can so simply bear with yellowness. Broken roots; then broken roofs. Walks on asphalts that were not hers. Gasps of air that diseased her lungs. Solitude was her best companion, and when he became old and weary, Ms Paranoia took his rocking chair. She rocked it too hard and broke it.

The amber sun shone and life passed. Shadows never left the little lady. Only after а quarter lifetime did she realize what it was that cast them.


"Amber Sun" / „Амберно сонце“

“Amber Sun” / „Амберно сонце“

Амберно сонце

Ослепен од магливиот мрак на сопствениот ум, човек не знае да види амберно сонце. Можеби е суптилен премин од разум кон неизмерно малигно битисување, или е, со зборовите на поетот – инспирација.

Она што е нијанса надеж за проникливите е безначајна зимска појава за обичните; незабележлива.

Под тоа амберно сонце еднаш си живееше една мала дама со жолта шапка. Ѝ фрлаше сенка, ама знаеше дека не беше од шапката.

Многу зими се вгнездија, но една пуста зимска ноќ малата дама се запраша: „Зошто сум толку не-иста?“. Чукна часот на скудноста; час на самотија; време на бесконечност, а чувственоста бдее – доаѓаат посити времиња.

Не стигнаа.

Еднаш на 25 години, во синилото на глувото доба изгрева амберно сонце со зраци од надеж за други земји.

Малата дама со жолтата шапка застана да погледне во сонцето, ама куветот негов не ги заслепи зелените очиња што со неземска леснотија продреа низ него. Скаменети корени, па скаменети огништа. Чекори по калдрми кои не беа нејзини. Задишувања од воздух кој ѝ го споболе духот. Самотијата ѝ стана сопатник, а кога тој остаре, г-ѓица Параноја си го присвои столот за нишање. Мудрувајќи, се нишаше пресилно и го скрши.

Амберното сонце светеше, а животот минуваше. Сенките не ја напуштија малата дама. Сфати што ги фрлаше на неа дури по четврт век битисување.




New York City Prose, or, Sidewalks Are Not Just Concrete

New York City Prose,

or, Sidewalks Are Not Just Concrete

New York City slumbers under heaps of human dirt, excrement of ambitions spiraling down into sewers, and an omnipresent stench of rotten dreams. Keeps the eyelids ajar and in its dream deprivation, it gulps muddy waters at midnight and ugly coffees at midday. Heaving. Coughing. Sickly shambling, as if the malady of its inhabitants corrodes its decrepit body. But He feels young and vibrant and steady and immortal and restless and bubbly and risky and serene and mysterious and infamous and reveries are twenty-four after twenty-four hours away.

Exactly like when I was twenty-four.

Sidewalks are not just concrete – they are a life of toil. Where I used to sit, in the middle of the buzzing and sirens and people not knowing if they are people anymore, I used to sit on the sidewalk and smile. Not an eye turned. I called it Freedom.

I ate the New York accent.

I would get up at 7 am just to walk all day by myself.

I called that Freedom as well.

I ate Cheesecake.

I ate bagels and had coffee at a local bakery.

I strolled through 50 blocks of Broadway on foot.

I was soaked from the New York rain and it was beautiful.

At night, I would walk some more and I would admire the metamorphosis.

Overwhelming, but liberating.

That is how I felt in New York City.

Blood would stop pumping into my heart every single time I would see the skyline from the bus.

Inside the city, it would pump again, with joy.

 I called it Love.




“Sidewalks Are Not Just Concrete In New York City”

Нештата со душа


Ги сакам нештата со душа. Така и ги гледам за целосно да ги доживеам. Секогаш се надевам дека таа моја особина која на многу луѓе им недостига ќе ми донесе нешто што многу луѓе го немаат. Ги сакам и луѓето со душа. Можеби тоа е малото  клештесто пустинско животинче, ноќниот ловец во мене кој знае дека под жешкиот песок се крие студена земја за починка и јас ги почитувам неговите инстинкти. Родена сум за писателските пустини и не би преживеала ни милисекунда од денот ако би била нешто подалеку од мојата вистинска природа која ни малку не е мртва.

"Every secret of a writer's soul..." - Virginia Wolf

Virginia Wolf knows.

Ех, мојата среќа одлетала некаде пред да се родам и во животот ми оставила едно наследство: да бидам силна пред лицето на несреќата и да ја издржам со снагата на Букефал. А јас сум едноставно суштество што сака едноставни нешта и кое се радува на едноставни радости. А ништо за мене не било едноставно.

О, небиднино! Откако се вратив од туѓина, единствено потуѓо од туѓото ми е сопственото. Не сум нечовек, ама не се чувствувам човек тука. Ме гуши воздухот во кој место кислород, има затапеност, затворени врати, фекалии од изумрена креативност, небо со граница, распаднати идеали, безмислосна борба и нема место што можам да го наречам дом.

Чија вина е, небиднино што толку време се трудам да те засакам, ама срцето мое е поголемо од тебе?

Нештата со душа секогаш ќе ме исполнуваат повеќе од сите други нешта. Таков е мојот дух, го прегрнувам и престанувам да го тепам со стап по плеќите зашто бил подалеку од обичното и сеприфатеното. Престанувам да ги давам со бесна сила поетските пориви. Им давам крилја, па нека кренат прашина полетувајќи кон височините.

Некогаш, некој ноемвриски ден, нека бидат прочитани, проголтани песните мои полнети со душа.